یادمان باشد

یاد مان باشد اگر خاطرمان تنها شد
طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

 
یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد
طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

 
یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست
به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم!

 
یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا
دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم

 
یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست
دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

یاد مان باشد اگر شمعی و پروانه به یکجا دیدیم
طلب سوختن بال و پر کس نکنیم

 
ولی آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟
یاد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم

یادمان باشد که د یگر دل تنها نیست
یادمان باشد که دیگر دل تو مال من است

ترا از بین صد گلها جدا کردم

به قلبم جشن عشقت را به جا کردم

برائ ختم و پایانئ تنهائ

تو تنها اسمی بودی که صدا کردم

 

love

L :    Lonely and private meeting

O :    On  every  page writing (( دوستت دارم))

V :      Voriety  of  letters

E :      End up with crying

با مزاغ و بوسه به اوج می رسد    ((ایام قشنگ است)) 

و با اشک و جدائ به آخر می رسد   ((سخترین ایام است)) 

جهان از عشق آفریده شد

چون مرا از آن دوست دور میداشت زندادن من شد

و چون مرا به این دوست نزدیک می داشت خانه امید من شد

غزل

نویسم نامهء از بیوفائ

ببندم با بر مرغ هوائ

ببر مرغک به دست دلبرم ده

بگو صد داد و بداد از جدائ

در مهر تو بینم همه آرامش جان را

با یاد تو سر کردهام این روز و شبان را

در کار تو ریزم همه سرمایهء هستی

سودائ تو بروا نکند سود و زیان را

گقتی که من آن تاکم و در من چو بمانید

بور بار گران مایه کنم گوهر جان را

گقتی که چو خواهید همه فیض خداوند

بخشد به شما سلطنت هر دو جهان را

گفتی که دری بسته بکوبید گشایم

بگشودی و دیدم نهان را و عیان را

گفتی که چو کودک به برش رو که بدر هست

چون برهء گمگشته که دیدست شبان را

گفتی که مرا حکم محبت بود و بس

حکم تو بنازم که به هم بسته جهان را

بی شکست است عشق بیروزی از اوست

آنکه ‌بایانی ندارد اوست اوست

هر رهی جز عشق بایان می رسد

هر تنی جز عشق بر جان می رسد

آنکه بیند رازها را در نهان

کی دیگر بیند بجز چشمی عیان